Over de grens

Het is woensdag 11 uur in de ochtend als we in de taxi stappen naar het vliegveld. Maar we hebben nadat we uitgecheckt hebben nog op ons gemak koffie gedronken in het cafe wat bij het hotel hoort. Het is blijkbaar een heel familiebedrijf wat er bij hoort: Een koffieplantage, branderij, resort, hotel en wie weet wat nog meer. Allemaal met de naam Sinouk.
Ook het vliegveld is klein en koel. We wachten rustig met de andere passagiers in een ruime wachtruimte met zicht op het vliegveld. Onze laatste Laos kippen zetten we om in chips en nootjes. Er komt vast nog wel een moment dat we aan een snackje toe zijn.
We hebben helaas geen plaats bij het raam maar als we in het vliegtuig komen zit er een vrouw op mijn plaats die naast haar man wil zitten. Dus ik neem graag haar plaats bij het raam een paar rijen verderop over. Ik kan nu een paar mooie foto’s van de Mekongrivier maken.
Onderweg geen zakje gedroogd fruit maar een broodje. Degene die naast mezit, onderdeel van een groep Franse toeristen denkt aan de bruine bolletjes op het broodje te zien dat het een chocoladebroodje is. Maar met een schok moet ze constateren dat het geen zoet broodjes is maar een broodje gevuld met een gehaktprutje. Ik eet het op maar geloof niet dat ik het ooit ergens zal bestellen omdat ik er zin in heb.
Op het vliegveld ondergaan we weer een visum at arrival procedure. Dit betekent een berg briefjes met allerlei gegevens invullen, een pasfoto inleveren en dollars betalen. We zijn de laatste van het vliegtuig die hun formuliertjes inleveren, iemand moet de laatste zijn. Er zit een batterij ambtenaren/douane in indrukwekkende uniformen te niksen en te klieren met elkaar. Sommige beginnen al aan hun lunch. Jammer dat we er geen foto van mogen maken.
Als we eindelijk alle hindernissen genomen hebben en overal de juiste formuliertjes achtergelaten hebben staan we met een paginagroot visum in ons paspoort buiten.
We nemen een tuktuk, hier karretjes achter een brommer. Maar voor dat we vertrekken komt de rijder al met het voorstel om hem in te huren als chauffeur voor ons bezoek aan de tempels. Even onderhandelen en langs de geldautomaat. De dollar is hier koning en daar wil iedereen het liefst in betaald worden, ook de tuktukman. We komen met een ritje van een half uur bij het hotel, gaan ons opfrissen en gaan vroeg eten want de volgende morgen worden we om 4.40 in de vroege ochtend opgehaald om de zonsopkomst bij Ankor Wat mee te maken.