Derde dag in Doha

Hoewel we al een paar keer wakker geworden zijn met zicht op wolkenkrabbers en straten onder ons blijft het een bijzonder gezicht. We zijn hier heerlijk aan het bijkomen want we slapen hier wel zo’n 10 uur per nacht.
Als we ons ontbijtje genuttigd hebben gaan we op pad met Elise om het Sheikh Faisal Bin Qassim Al Thani Museum (FBQ museumJ te bezoeken. Alleen de naam is al een mond vol. Het is een gigantisch museum qua oppervlakte, 530.000 m2. Maar als je de route probeert op te zoeken via Google maps dan is een geen route te vinden. Dit is een typisch probleem voor hier zegt Elise. Wegen veranderen hier constant. Het is een grote bouwput. Er wordt gigantisch veel gebouwd. De twintig kilometer naar het museum wordt er constant aan de weg gewerkt. Op goed geluk zijn we richting museum gereden en uiteindelijk stond er bij de laatste afrit een bord met een pijl. Het museum staat nog 1 kilometer van de hoofdweg. De parkeerplaats is op een paar auto’s na leeg. De auto kan niet in de schaduw geparkeerd worden in tegenstelling wat we op veel andere plaatsen ondervonden hebben. Dan staan er een soort afdakjes zodat de auto’s niet in de brandende zon hoeven te staan.
We gaan binnen via een gigantische deur en komen in de hal waar het heerlijk koel. We betalen de entree van 15 Rial
(3,50 euro). Nee, toestemming om te fotograferen wat 50 Rial kost kopen we niet, we nemen onze telefoon wel mee.
We struinen door het museum en vallen van de ene verbazing in de andere. Niet omdat de collectie zo hoogstaand is maar om de willekeurig bijeengebrachte spullen. Zie je in de een ruimte een fossiele kop van een dino een aantal kasten verderop een schelpencollectie die van ieder strand kan komen. Maar het wordt nog erger. In sommige kamers kunnen we geen rode draad vinden in wat gepresenteerd wordt en lijkt het eerder dat de sheik de vliering van zijn paleis opgeruimd heeft. Daarbij hangen er overal familiefoto’s. En zo lopen we langs oude telefoons, aanstekers, manden, boten, auto’s, karren, landbouwgereedschap enz. enz. Daarnaast verzamelde de sjeik vloerkleden dus overal verspreid liggen vloerkleden. Op de eerste etage vinden we allerlei interieurs en kleding. Maar alles met weinig of geen uitleg.
Soms schieten we gewoon in de lach over de dingen die bewaard zijn. We zijn het er over eens; zo ziet een museum er uit als je veel geld hebt maar geen kennis van museumzaken of collectie.
Een hele ervaring dit museum. Ik verwacht niet dat er vergelijkbare bestaan in de wereld.
De volgende stop is de Qatar Mall. Een gigantisch winkelcentrum in the middle of nowwhere en gloednieuw. We gaan hier luncheen op de foodcourt. We kiezen een afhaalmenu bij een Iraanse keten. Lekker gegrild vlees, rijst, hummus en salade. Met een heerlijk sapje. Parkeerterreinen kunnen hier een avontuur zijn. Het kan soms een hele puzzel zijn om er af te komen. Ze maken er een doolhof van door allerlei doorgangen af te sluiten en het verkeer op een extreme manier te regelen. Het kan dus even tijd kosten voor dat je het terrein na veel slinger de slanger gereden te hebben kunt verlaten.
Later op de dag gaan we nog wandelen in de wijk. Het is een bijzondere beleving om tussen de verlichte gebouwen te lopen die we eerder deze week vanaf een afstand hebben zien staan. Patrick en Elise wonen in de West Bay district, dit is de skyline van Doha. We lopen tot aan het water en maken een rondje van een uur. Er staat een heerlijk briesje en de temperatuur van 28 graden is goed om te doen. Elise heeft heerlijk gekookt en met een glas wijn genieten we van de moussaka die ze heeft gemaakt. Onder het eten nemen we de situatie in de wereld door met speciale aandacht wat er in Saudie Arabie gebeurd en in andere landen in dit deel van de wereld. Elise legt ons sommige zaken duidelijk uit omdat als je in een regio woont je nu eenmaal beter de gevoeligheden kent. En natuurlijk vanwege haar werk bij Al Jazeera ook professioneel veel met nieuws bezig is.