Niet alleen vrolijkheid

Na het ontbijt brengt de eigenaar van het guesthouse ons naar onze volgende stek: Mikkaduwa. Ook weer een plaats aan de kust. We hebben hier voor een nacht een kamer gereserveerd want we weten nog niet hoe lang we hier willen blijven.

Als we een keer over het strand gelopen hebben zijn we het er samen snel over eens dat we morgen doorreizen naar Colombo. Het strand is hier erg smal en het mist de sfeer van Unawatuna. De zee is hier behoorlijk wild dus het plan om te snorkelen laten we maar varen. Het is hier helemaal ingesteld op Russen. In de middag bezoeken we het tsunami museumpje en zien het monument voor de slachtoffers van de treinramp tijdens de tsunami. Er werd 26 december 2004 hier een trein weggespoeld waarbij tussen de 1500 en 2000 mensen omkwamen. Er staat ook een groot boedhabeeld dat zo hoog is als de golven die hier aan land kwamen. Wel even iets anders dan het strandplezier van de afgelopen dagen.

We zijn de enige gasten in het guesthouse dus er kan geen ontbijt gemaakt worden. We gaan naar het restaurant een deur verder op. We kiezen een plaatsje aan de kant van het strand en eten hier ons duurste maar zeker niet het lekkerste ontbijt. In de zee zien we af en toe het kopje van een zeeschildpad boven water.

We nemen de bus naar Colombo. Deze keer niet een bus met van die cowboys als chauffeur maar net een stapje luxer, dus met airco. Je gaat gewoon bij een bushalte staan en wacht tot de juiste bus stopt. Je gaat snel naar binnen en voor dat je zit rijdt de bus al weer. Het kaartje komen ze tijdens de rit verkopen. De bussen zijn niet snel te vol. Eerst gaan alle stoelen vol en daarna worden er zittingen uitgeklapt zodat het middenpad ook vol zitplaatsen is. Daarnaast staan er nog mensen in de buurt van de chauffeur. Omdat het een bus met airco is zijn de deuren wel dicht.

Als er iemand uit moet die achter in de bus zit begint ruim voor de halte al een soort stoelendans want er moeten mensen opstaan om de vetrekkende reiziger door te laten.

Het lukt ons, na een rit van 3 uur, op de juiste plaats uit te stappen in Colombo. We zetten de rugzakken op onze rug en lopen het laatste stukje naar het hotel. Hier springen meteen een aantal mensen op ons af om de rugzak van onze rug te halen, we krijgen een koud doekje om ons te verfrissen en kort daarna krijgen we op onze kamer een verkoelend sapje gebracht.

Allemaal een tikkeltje luxer dan de afgelopen weken. We inspecteren het zwembad wat op het dak van het hotel is en hebben een uitzicht op Colombo vanaf de 11e etage.

We plannen nog een wandeling naar het grootste kerkhof van Colombo. Het is een hele tippel langs een laan met grote bomen en grote gebouwen. Ambassades en regeringsgebouwen. De temperatuur is niet te heet. Maar het verkeer is een gekkenhuis. We moeten een aantal keren een soort rotonde oversteken. Alleen er zijn geen voetgangerslichten dus het is telkens even gokken welke rij auto’s stil blijft staan.

Het kerkhof maakt een redelijk verzorgde indruk. Her en der staan bordjes met inspirerende teksten. Sommige graven zijn al meer dan 100 jaar oud. We vinden een Nederlandse scheepskok die hier in 1954 begraven is. Er liggen verschillende religies begraven, ieder in hun eigen sectie. Er is ook een crematorium maar we vinden de twee schoorstenen maar een naar gezicht. 

We lopen niet de. hele weg terug maar nemen een tuktuk. Het is nog steeds een beetje spitsuur in het verkeer.

Eten doen we in het restaurant van het hotel. Als we binnenkomen vrezen we de enige gasten te zijn. Dan voel je je zo opgelaten met al het personeel wat dan achter iedere pilaar opgesteld staat. Maar gelukkig druppelen er na ons meer gasten binnen en is de aandacht van het personeel verdeeld.

Ik eet mijn bordje niet leeg want ik voel me niet helemaal fit. Hopelijk is dat morgen beter.